Kulinarne odkrycie 2016 roku!

Zanim przejdę do przepisu, który jest tak prosty, że cały wpis zmieściłabym w kilku linijkach, chciałabym Wam nakreślić tło, dzięki któremu łatwiej Wam będzie zrozumieć dlaczego się tak nim zachwycam. Są na świecie tacy ludzie, którzy mogliby (a może tak właśnie robią) 'żyć na kanapkach’ i ja zdecydowanie byłam jedną z nich. Zanim w 2013 roku postanowiłam schudnąć i pierwszą rzeczą z jakiej zrezygnowałam, a raczej wymieniłam było pieczywo, moja dieta opierała się właśnie na chlebie. Potrafiłam jeść go na śniadanie, obiad i kolację i wciąż nie mieć dość. Szczerze mówiąc wielokrotnie wybierałam tosty na ciepło zamiast obiadu, nie dlatego, że nie lubię czy nie umiem gotować, ale głównie dlatego, że to własnie na nie miałam wtedy największą ochotę. Oprzytomnienie na szczęście przyszło w porę, a wraz z nim dosyć łatwo pozbyłam się nadprogramowych 9 kilogramów.

Potem na diecie paleo zrezygnowałam nie tylko z pieczywa, ale z całego glutenu (między innymi) i dzięki temu odkryłam jak bardzo mi on szkodzi. Najśmieszniejsze w tym jest to, że dopiero po tym odkryciu dowiedziałam się, że jako dziecko miałam zdiagnozowaną celiakie, ale jakiś mądry lekarz powiedział mojej mamie, że z tego się wyrasta, więc przez większą część życia nie stosowałam odpowiedniej dla mnie diety. Rezygnacja z chleba na początku była dla mnie koszmarnie trudna, ale gdy już się do tego przyzwyczaiłam to bardzo długo mi go zupełnie nie brakowało.

Niestety z czasem, zwłaszcza będąc w Zamościu, gdzie pieczywo jest wyjątkowo smaczne i nigdzie mi tak nie smakuje jak tam, zaczęłam się łamać i okazyjnie po nie sięgać, co oczywiście miało odbicie na moim zdrowiu. Dotarło też do mnie, że pewnych rzeczy, które uwielbiam nie da się ot tak zjeść, bez chleba, a nie wyobrażam sobie już nigdy ich nie jeść. Zaczęłam więc szukać alternatyw, ale większość gotowych bezglutenowych wypieków jest jak dla mnie zupełnie niezjadliwa i wolałam się męczyć po zjedzeniu zwykłego pszeniczniaka niż z własnej woli sięgać po te pseudo chleby.

Wtedy też natknęłam się na genialny przepis, który zachwycił mnie nie tylko swoją prostotą, ale przede wszystkim efektem końcowym. Chleb, który zrobiłam był pachnący, miał popękaną, chrupiącą skórkę, miękki i wilgotny miąższ i smakował tak, że pół pierwszego bochenka zjadłam sama, gdy był jeszcze ciepły jedynie z odrobiną masła. To czego najbardziej się w nim obawiałam czyli smaku mojej znienawidzonej kaszy okazało się zupełnie niewyczuwalne.

Do przygotowania tego chleba potrzebujemy właściwie jednego składnika, nie licząc wody, ale by smakował jeszcze lepiej przyda się kilka dodatków i sporo czasu, co jest właściwie jedynym minusem całego przedsięwzięcia, ale przy dobrym planowaniu nie jest to żadna przeszkoda.

Zaczynamy od zalania kaszy gryczanej białej (500g) wodą (700ml) i odstawienia tego na całą noc. Rano mieszamy i uzupełniamy wodą, którą przez noc pochłonęła kasza. Chodzi o to by była ona cały czas pod wodą. Zostawiamy na cały kolejny dzień, a wieczorem odlewamy nadmiar wody i blendujemy kaszę z dodatkiem soli np. himalajskiej (ok. 3 łyżeczek). Ja w tym momencie dosypuję też ziarna – siemię lniane, słonecznik i dynię, mieszam i całość przelewam do wyłożonej papierem do pieczenia keksówki. Tak przygotowany chleb wkładamy do zimnego piekarnika i zostawiamy go tam na kolejną noc. 

Dopiero rano włączamy piekarnik na 200 stopni Celsjusza i pieczemy około 50-55 minut. 

Całość jak widzicie jest banalnie prosta i wręcz nie może się nie udać, ja popełniłam tylko jeden błąd – wzięłam za dużą formę, przez co chleb jak widzicie na zdjęciu wyszedł trochę za niski, ale nie miało to żadnego wpływu na jego smak.

Być może zastanawiacie się jakim cudem chleb rośnie skoro nie dodajemy do niego żadnych drożdży, zakwasu czy innych spulchniaczy. Ano to właśnie taki cud natury – 'dzikie drożdże’ i długi czas na fermentację sprawiają, że otrzymujemy tak cudownie prosty chleb. 

Ja jestem nim naprawdę zachwycona i mam na koncie już kilka bochenków :)) Jeśli tak jak ja unikacie glutenu to spróbujcie koniecznie, bo skoro nawet mi – absolutnej antyfance kaszy gryczanej (palonej) smakuje to znaczy, że nie można przejść obok tego przepisu obojętnie 😉